De Waalse Trappistenroute(Chimay-Orval-Rochefort)

Een verslag van Bart Servaes uit Leuven.

Voor de fietsroute van Bart Servaes uit Leuven heb je:

1°) de fietskaart nr   5 nodig om van Leuven naar Tienen en Hoegaarden te fietsen
2°) de fietskaart nr 11 nodig om van Hoegaarden naar Namen -Profondeville te fietsen
3°) de fietskaart nr 16 nodig om van profondeville naar Dinant-Mariembourg en Chimay te fietsen
4°) de fietskaart nr 21 om van Chimay naar Charleville-Mezières te fietsen
5°) de fietskaart nr 20 om van Charleville-Mézières naar Orval te fietsen
6°) de fietskaart nr 17 om van Orval naar Rochefort te fietsen. Voor de terugkeer van Rochefort naar Hoegaarden kun je opnieuw beroep doen op de fietskaart nr 11

Chimay staat op de fietskaart nr 16
Rochefort staat op de fietskaart nr 17
Orval staat op de fietskaart nr 20

Als Belgen op zonnige dagen de fiets van stal halen, dan is het uitgangspunt hiervoor vaak ook het doel: een stevige pint of een bord mossel-friet in een café of taverne. Zonder schroom mogen we dan ook stellen dat onze ambitieuze fietstocht ook in deze filosofie kaderde, al was het kader ruimtelijk ietwat grootser opgevat: een route die ons langs de drie Waalse trappistenbrouwerijen zou brengen. Voor de ene was deze Waalse Trappistenroute (WTR) een voorbereiding op de beklimming van de Mont Ventoux, voor de andere een gelegenheid om de trappistkennis op te frissen, voor een derde dan weer puur aftasten van de grenzen.

Om de mensen die vechten voor het behoud van de waardevolle band tussen streek en bier een hart onder de riem te steken, kozen we Hoegaarden als vertrekpunt - een niet mis te verstaan statement, en niet zonder resultaat zou een paar maanden later blijken (*). Hoewel, het kwam ons in feite gewoon goed uit, want Hoegaarden is als eindpunt van Traject 2 van het RaVel-netwerk de poort tot fietsend Wallonië. Traject 2 moest in omgekeerde richting onder onze wielen: naar Mariembourg, and beyond: Chimay - ons eerste doel.

Dag 1: (Tienen) - Hoegaarden - Chimay - (Forges) (ca. 157 km)

Eigenlijk was onze WTR de avond tevoren al begonnen met een opwarmertje van Leuven naar Tienen doorheen het zuidelijke deel van het Hageland. Hiervoor volgden we een deel van de Hagelandse Heuvelroute die met haar bochtige parcours, nijdige klimmetjes, talloze hoevetjes en vele hectaren fruitboomgaarden zonder twijfel tot de mooiste fietsroutes van deze contreien mag worden gerekend. Vanaf Attenrode volgden we de knooppuntenroute om via de kasseien van Sint-Margriete-Houtem en over Tiensveld op onze slaapplaats te geraken.

De echte beproeving van onze conditie en mentale weerbaarheid wachtte ons na een fameus ontbijt: 157 km naar Forges. Het aanlooptraject liep deels langs de oude ijzeren weg van het Tiense industrieterrein naar het startpunt van de Ravel2 in Hoegaarden. Best indrukwekkend, die eerste honderden meters Ravel, waarbij je tussen een statige rij bomen haast ongemerkt Wallonië binnenfietst ter hoogte van Zétrud-Lumay. Goed voor de "moral"! Constant fiets je dan over een twee meter breed met beton of asfalt verhard baantje, af en toe onderbroken in een "vernieuwd" dorpscentrum. Zalig om te fietsen, niettegenstaande het tot voorbij Eghezée lichtjes bergop loopt. Het is ook af en toe oppassen voor de paaltjes, zeker als de lokale onderhoudsdienst ze nonchalant dwars over de weg laat slingeren.

Net voorbij het knooppunt E42/E411, waar je onderdoor rijdt, in Védrin, begint de lange afdaling naar Namen, waar je op enkele honderden meters van het NMBS-station uitkomt. De onbestaande bepijling van daaruit naar het zuidelijke Raveltraject langs de Maas deed ons op een drukke boulevard belanden: behoorlijk ergerlijk. Misschien moet het volgende keer maar langs de Quai de l´Ecluse, de Pont de l´Evêché en over het citadelpark. Toch voor aanhangers van het betere kuitenwerk. Soit. Met zicht op het Waalse Parlement werd de lunch naar binnen gewerkt.

Dat de intercommunale communicatie ook bezuiden de taalgrens niet je dat is, mag blijken uit de tiental verschillende soorten bestrating van de Ravel vanaf Namen: grint, asfalt, plaveien, klinkers, beton, sierkasseitjes met gras ertussen, traditionele kinderkoppen, dolomiet ... . Een fietsroute onwaardig en niet zonder gevaar waren de paar honderden meters over een uitgesleten zandpaadje van een paar banden breed tussen de drukke autobaan en de Maasoever. Onbegrijpelijk.
Tussen Wépion en Dave was het ook nog eens goed opletten om geen nest ganzen tussen de wielen tot fricassee te vermalen - een moeder eend met 14 pagadders was dankzij een warm voorjaar geen uitzondering.

Na zowat 50 km langs de Maas te hebben getreind - restaurant Le Belvédère met zijn terras dat bangelijk hoog aan de Rochers de Frênes hangt, het imposante en tegelijk spuuglelijke Charlemagne Viaduct, le Ravin de Colébi en het geniale Domaine de Freÿr passeerden de revue - verlieten we de vallei in Hermeton-Sur-Meuse. De Ravel zoekt hier zijn weg hogerop naar een wijds plateau om dan licht stijgend en kaarsrecht op Mariembourg (karakteristiek stratenplan!) af te stevenen. Eindpunt van de Ravel2. Het moment om de Sportoenakaarten boven te halen, waarop het langs "les plus beaux villages" uitgestippelde vervolg nog eens werd overlopen. Een pittige Super des Fagnes en gezoete junkfood moesten voor de laatste energie zorgen. Het sterk heuvelende parcours ontgoochelde niet en sleepte ons bij momenten langs plaatjes van plaatsjes als Boussu-en-Fagne, Dailly, Aublain, Lompret en Vaulx naar Chimay. De benen en het aangezicht roodbruin gebrand zetten we ons op het centrale plein aan tafel voor een streekmenu begeleid door - wat had je gedacht - Chimay! Wij onthouden echter de escavèche de Chimay ... euh ... niet écht voor herhaling vatbaar.

Aan de erg zonnige dag kwam abrupt een einde toen het rond 22u begon te gieten. Niet gering detail: er restten ons nog 7 km tot camping La Camargue ... In no time waren we mestnat en omdat het weinig zin had om in deze condities een tent op te zetten, vroegen we de campingeigenaar om een alternatief. Tja, met "seulement pour abri" bedoelde de man dus een aftandse seventies stacaravan met niet-afsluitende deur, een mufvochtige zithoek en verlichtingsarmatuur die nog berekend was op mensen van gemiddeld 1,70 m groot . En voor onze ogen sleurde hij in allerijl nog twee bakken beschimmelde borden uit dit bedoefte kot. De douchecabine hebben we maar wijselijk dicht gelaten. De "moral" was exact 155 km veraf. En de Camargue nog veel verder.

Dag 2: Forges - Charleville-Mézières (ca. 58 km)

Gepland was een rit van Forges naar La Horgne. Het is uiteindelijk wat anders gelopen.
De avond tevoren hadden we al van het lekkere goedje mogen slurpen, en deze ochtend reden we onder een leeg geregende hemel langs de trots van bierminnend Henegouwen: l´Abbeye Notre Dame de Scourmont, de geboorteplek van de Chimay!
Even na L´Escallère, met zowat 365 m het dak van Henegouwen, staken we ter hoogte van Regniowez de Eau Noire en dus de grens met Frankrijk over.

De weg kronkelde tot een plateautje tussen de velden, van waar we ons volgende doel konden zien: la ville fortifiée de Rocroi. Een omwald stadje met een strak stervormig stratenpatroon en een brug als voornaamste toegangsweg. Tel daarbij nog een heerlijk zonnetje en een mooi centraal plein inclusief fontein met eau non potable ... meer moet dat niet zijn voor une pression!
Daarna ging het via Bourg-Fidèle naar Montcornet, een van de vele "les plus beaux villages" op onze tocht dat vooral omwille van zijn compleet vervallen burcht nog wat toeristen over het macadam krijgt. Door in Bourg-Fidèle de iets te verlokkelijke afdaling van de D31 te nemen, veroordeelden we onszelf even verder tot de drukke D988. Daar kon de binnenweg via het Lac de vieilles Forges niets aan veranderen.

Minder goed nieuws was dat de pijn in de blijkbaar overbelaste knie van Steven zulke proporties had aangenomen, dat een changement de parcours zich opdrong. In plaats van verder naar het zuiden te fietsen, werd het kompas vanaf Haudrecy richting Charleville-Mézières gedraaid. Thin-le-Moutier, Launois-sur-Vence en Jandun zouden voor een andere keer zijn.
Onze snelsnel in elkaar geflanste route langs Belval en Warcq bewees nog maar eens de flexibiliteit van onze Sportoenakaarten. In de drukke straten van Charleville-Mézières vonden we al snel wegwijzers naar Camping Mont Olympe, een mooie, vernieuwde camping aan een oever van de Maas, die zich als een gigantische S door de stad slingert.
Onder een heerlijk zonnetje zetten we ons driemanstentje op - het is eens wat anders dan volledig doorweekt in een half gesloopte caravan te moeten kruipen.

Daarna besloten we voor een biertje naar het Place Ducale te fietsen: het imposante, statige stadsplein was een aangename verrassing - dat aan zowat elke tafel op de terrasjes twee tot drie glazen blonde Leffe werden genuttigd, namen we er maar bij, de barbaren! Wij gingen voor twee keer 75 cl van het lokale, artisanale gerstenat. Alleszins smakelijker dan de waterige wijn later bij het eten. De avond werd op de camping afgesloten zoals het op een camping betaamt: tijdens een door partywijn overgoten eenrichtingsbabbel kwamen we van een Noorderbuur alles te weten over WA-WA-caravans, blijkbaar een futuristisch Belgisch succesproduct van de jaren ´60. De man had een zeldzaam exemplaar voor slechts 200 euro op te kop weten te tikken. Toegegeven: opvallen doet zo´n rijdende cocon wel. Alsof Panamarenko een hand in het ontwerp heeft gehad ...

Dag 3: Charleville-Mézières - Orval - Chiny (ca. 86 km)

We hadden geen haast met opstaan en opbreken, omdat de rit vandaag behoorlijk ging worden ingekort. Charleville was al behoorlijk druk, toen we bij de bakker aanschoven voor croissants gevuld met kaas en hesp: overheerlijk vettige kost. Met de fiets aan de hand liepen we nog eens over het Place Ducale, dat zich opmaakte voor het tweedaagse Fête de la Bière!, richting treinstation. Hier moest de beslissing vallen: wat ging Steven, onze man met knieproblemen, doen: de strijd staken of nog mee richting Orval fietsen. Na lang aarzelen, een hele studie van de mogelijkheden van openbaar vervoer richting België (geen dus) en telefoons met het thuisfront viel de beslissing: Geert en ik gingen alleen verder. Het was inmiddels 13u00 door. Rond 18u30 hadden we afgesproken met Filip, de vierde (nu derde) man, die in Orval bij ons zou aansluiten. Overbodig te zeggen dat we er de pees moesten opleggen.

We verlieten Charleville-Mézières via Route de Saint Laurent, meteen al een kilometerslange geleidelijke klim. We beseften dat Steven de goeie keuze had gemaakt.
Vanaf Saint-Laurent werd het verkeer rustiger. De zonnende dorpjes Ville-sur-Lumes, Vivier-au-Court en Vrigne-Meuse lagen achter ons voor we het goed beseften. In het centrum van Donchery werden we wegens kermis rond het zoveelste miniatuurkathedraaltje in de blijkbaar rijke regio geleid. Even verderop stond er zelfs een heuse frietkotwagen -

Geert had honger, maar ik kon ´m verleiden met een binnenweg naar Remilly-Aillicourt via de rue de Moscou. De 8 tot 13% steile klim van een dikke 800 m lang leidde echter naar een omgewoeld wandelpad waarvan het gebruik niet echt als "tijdwinstgevend" kon worden bestempeld. Dan maar via de Sedanese voordorpen Frénois en Wadelincourt. De drukke en vervelende D6 nodigde uit om 6 km stevig door te trekken aan 33 km/h. Ter hoogte van Remilly-Aillicourt ging het linksaf over de jonge, kronkelende Meuse en een kanaal dat als bypass dient naar Douzy en verder via het landelijke Brévilly en Tétaigne - waar het leven al even onbeweeglijk was als de Chiers die al deze dorpjes aandoet. In vergelijking daarmee had Carignan de allures van een stad, en de aanwezigheid van een Duitse ketensupermarkt maakte het tot een uitstekende halte voor een late maar uitgebreide lunch. Er wachtten immers niet écht veel kilometers meer tot Orval.
Verderop, in Blagny, verlieten we de hoofdstraat voor de klimmende rue de Charbeaux richting Puilly-et-Charbeaux (244 inwoners) en het onooglijke Auflance (91 inwoners). We kunnen ons bij die lege dorpjes niet van de indruk ontdoen dat dit stuk van de Franse Ardennen steeds vaker het terrein van immomakelaars zal worden.
Bij de aanblik van de grensovergang in Margny maalden we nog eens flink door. Villers-devant-Orval is het eerste gehucht dat je over de grens tegenkomt. Omdat we ruimschoots op tijd waren, haalden we in de laatste 3 km alles uit ons kas (dat geldt vooral voor mij):

ORVAL! Na het verplichte bezoekje aan de poorten van de abdij, keerden we terug naar het terras van de Nouvelle Hostellerie d´Orval voor twee onwaarschijnlijk lekkere Orvals. Van het prachtige weer overdag bleek intussen nog maar weinig te bespeuren, en kort daarna knalde een onweer los. Bij elke bliksemschicht werd ons gsm-gesprek zelfs afgebroken. Filip bereikte ons even later op de plaats van afspraak na een lange afdaling uit Florenville (fiets op de trein): zeiknat, ondanks regenbestendige uitrusting. Het terras werd zelfs geëvacueerd.
Nu, Orval was niet het eindpunt van vandaag. Omdat we geen herhaling wensten van de eerste avond, besloten we het warmere interieur op te zoeken voor een gerecht met Orval of alleszins een Orval erbij. Terwijl wij uitbundig vertelden over de afgelopen dagen, verstreek de tijd ietwat sneller dan gedacht. Tegen een uur of negen werd het stilaan tijd om onze overnachtingsplaats te gaan opzoeken: Camping Le Canada aan de Semois in Chiny.

Opnieuw ging het langs de abdij en na een scherpe bocht werden we getrakteerd op een serieuze klim door het Forêt d´Orval. En was het de zelfverzekerdheid, de duisternis of het Orvalbier zelf, wie zal het zeggen: in elk geval vergaten we (niet gezien, zeker?) na een driehonderdtal meter de weg links naar Izel te nemen. Enigszins gefrustreerd bogen we ons in Jamoigne over onze kaarten. De licht komisch-labiele maar behulpzame poging tot uitleg van een Jamoignees hoogbejaard koppel deed ons onze fout niet inzien. Dus besloten we maar richting Florenville te fietsen. Na 14 km omweg konden we in Izel op de weg naar Chiny inpikken. Het was inmiddels behoorlijk donker geworden, en ook de hoop om onze tent op droge grond neer te poten mochten we vergeten: uiteindelijk arriveerden we na een flinke afdaling (rechts tussen de bomen staat de schraal verlichte chapelle Notre-Dame de Luxembourg) bij Camping Le Canada die net voorbij de Pont Saint-Nicolas over de Semois aan de rivier ligt. Nu, erg geweldig viel de accommodatie voor de tenttoeristen niet mee: geen warm water, laat staan douches. Ondanks het donkere beboste terrein stond de tent redelijk snel overeind: de headlights bewezen hun nut, zeker als je er drie tegelijk rond je knikker kan spannen.

Dag 4: Chiny - Rochefort (ca. 82 km)

Op de vierde dag bereikten we de hoogste regionen van onze route. Daar bleek bij het vertrek van op de camping geen misverstand over te bestaan, want vanaf meter één ging het 10% omhoog de vallei van de Semois uit (Côte du Terme). De hele klim lang konden we genieten van de vochtige bosgeur. Een sportieve vorm van aerosollen als het ware. Bovenaan de klim ging het naar links weer helemaal bergaf (!) tot aan de Vierre die zich slingert langs dorpjes als Straimont en Martilly (met geklasseerd Huis Casaquy). Van op de plaats "L´homme mort" (tiens, er bevindt zich dichtbij de Ventoux ook een Col de l´homme mort - een goed voorteken?) kan men het riviertje verder zien meanderen naar Bertrix. Wij mochten daarentegen weer bergop duwen naar Harfontaine en dan Warmifontaine waar we links van bleven en via Le Plane reden, bekend om zijn opgravingen uit de Keltische tijd (vandaar een Keltisch museum in Libramont). Gevolgd door een afdaling naar Petitvoir en verder Grandvoir met zijn beschermde wasserij, stille getuige van ooit drukkere, zelfs industriële activiteit: de smederijen. Een aantal hiervan werden omgevormd tot watermolens, die intussen zijn vervallen of werden gerenoveerd, zoals de Moulin de la Roche die nu een luxueus hotel is. Als eresaluut aan de smederijen konden de route des Forges en rue de Grandvoir wel tellen: vijf kilometer behoorlijk stijgen - via Neuvillers - tot aan de grote baan naar Libramont.

Om Saint-Hubert te bereiken, besloten we maar rond de stad te rijden via Ourt, Séviscourt, met de zoveelste watermolen in verval, en Bras (Bas én Haut) met de Chapelle de Lhommal; zowaar een pelgrimsoord wegens een bronnetje met water dat oogziekten zou genezen. Wij troffen onderweg niet echt veel volk aan, wat de rust van deze streek nog eens onderlijnde. En behalve het bike-, biker- en wandelaarscafé Au bon Vivant leefde er in Vesqueville ook niet veel. Even verder begon de snelle afdaling naar het centrum van Saint-Hubert via de rue de Mont - what´s in a name!
We hadden het de voorbije dagen al gemerkt: Pinksteren is in the air! Overal waar we door dorpjes waren gereden, stonden kermisattracties klaar - ook in de Franse Ardennen. Geenszins het formaat van de Sinksenfoor, integendeel: vaak slechts een of twee barakken met wat ballonnen en slingers. Na een voormiddagje landelijke rust, werden we in Saint-Hubert verrast door de gezellige drukte van een braderie: hier zat dus al dat volk dat we in de voormiddag niet hadden gezien! Op de plaats waar de dampen van worst, friet, hamburgers, satés en dies meer het indringendst waren, zetten we ons stalen ros op stal voor een hoop hoognodige calorieën.
Omdat je op een meerdaagse fietstocht niet alles minutieus kan vastleggen, moest ik ook nog even de overnachting in Rochefort regelen: om in de sfeer te blijven, had ik mijn oog op Le vieux Moulin laten vallen. Intussen wisten we ook zeker, dat er ´s avonds nog iemand bij onze groep zou aansluiten. De kamer van vier was op twee minuten gereserveerd. Sympathieke lieden.

Met Saint-Hubert op een hoogte van 430 m en Rochefort slechts op een goeie 180 m, wisten we dat de namiddag een gezondheidswandeling zou worden, met uitzondering van de tegenvoeter van de Côte du Fourneau Saint-Michel. En daar mochten we wel meteen bij het uitrijden van de stad aan beginnen. Ieder geraakte op zijn tempo ("in den drie-acht" en "surplacemode" zijn op die vijf dagen tijd heuse begrippen geworden) op het dak van onze WTR-tocht: 538 m. De afdaling was puur genieten, met het steilste gedeelte tot aan de Masblette en dan kilometers "vals plat" naar beneden - of leek het maar zo - via Masbourg tot Forrières, waar we middenin de lokale kermis en stoet terecht kwamen. Sint Hubertus, patroonheilige van Jägermeister, Luikse wafels en bier, werd langs het traject op gepaste wijze gevierd. De aanwezigheid van Les Stroumpfes konden we niet meteen duiden, but who cared?!

We namen in Forrières alle tijd, want het was via Jemelle nog hooguit een halfuur fietsen tot Rochefort. De weg slingerde ongeveer parallel met een erg kalme spoorlijn. Aan het station van Jemelle de brug onderdoor en drie kilometer verder stonden we al aan Le vieux Moulin. Een blik in de kamer stelde ons bijzonder gerust: goeie en propere accommodatie, én vooral: een douche met warm water.
In afwachting van Johan, de vierde man, besloten we om eerst nog even een bezoekje aan de Abbeye Notre-Dame de Saint-Rémy te brengen om op onze blote knieën te bedanken voor het lekkere bier dat ze daar maken. Qua setting is de abdij echter de minste mooie van de drie, en Rochefort zelf - wat we ervan gezien hebben, toch - is nu ook niet bepaald een parel, maar dat lieten we niet aan ons hart komen. Afspraak met Johan was op een van de vele terrasjes in het centrum, onze vermomming: blauw, groen en rood. De rode Rochefort (6°) maakt slechts een paar procenten van de gehele productie uit. Smaakte een beetje kruidig tot medicinaal, en vooral "naar nog".
Na uitgebreid douchen keerden we via een brug, parkje en trappenpartij aan de achterzijde van de herberg te voet terug naar het centrum om nog eens goed uit te zakken. Met de gedachte dat het traject voornamelijk bergaf liep, dachten we niet echt aan de laatste rit.

Dag 5: Rochefort - Hoegaarden (ca. 110 km)

Als ontbijt een stapel boterhammen naar binnen gewerkt: redelijk basic, maar ruim voldoende. Een adresje om te onthouden.
De eerste kilometers van de dag werden afgelegd over de RaVel L150, een oude spoorweglijn van Jemelle (Rochefort) naar Houyet, die grotendeels langs en over de Lesse loopt. In de buurt van Ciergnon ( Château Royal de Ciergnon) moet het fietspad in asfalt/beton plaats maken voor een kronkelende bosweg, en ter hoogte van Hour gaat het 400 m lang door een - gelukkig - verlichte tunnel.

In Houyet draaiden we rechtsop richting Celles. Toch een behoorlijk klimmetje waarbij ik weer achteraan bengelde. Het moet gezegd worden, dat de klimmetjes vandaag behoorlijk wat meer krachten vergden dan gisteren op het plateau van Neufchateau. Nog van dattum richting Boiselles. Ter hoogte van Foy-Notre-Dame hebben we dan helaas het bordje naar Foy-Notre-Dame verkeerd geïnterpreteerd ... in plaats van erheen te rijden, namen we de grote weg erlangs. Voor we het goed en wel beseften, waren we aan de afdaling naar de Maas in Dinant begonnen. Omdat we op behoorlijke afstand van elkaar reden, was "terugfluiten" nauwelijks mogelijk. Zo misten we met zekerheid mooie passages door Sorinnes, Thynes, Purnode en Evrehailles.

Onderaan de Côte de Froide Vau kwamen we uit aan de befaamde rotspunt Rocher Bayard. Er zat nu niet veel anders meer op dan de Maas te volgen, deze keer langs de rechteroever.

 Tussen Yvoir en Godinne hielden we aan de Rocher de Fidevoye even halt om wat waaghalzen aan het werk te zien tegen de quasi loodrechte rots. In Godinne staken we de Maas weer over, en volgden we vanaf dan het traject van de eerste dag in omgekeerde richting.
In Jambes (Namen) was er behalve kermis ook een aankomst van een of andere koers gepland. We zochten een broodjes-en-nog-wat-zaak op en installeerden ons ter hoogte van wat we dachten dat de finish was, maar veel meer dan onze afgetrainde benen en die van een paar volgemodderde mountainbikers kregen we niet te zien.
Tegen een uur of twee ´s middags had het allemaal wel volstaan, en maakten we ons klaar voor de laatste veertig kilometer. Van Namen tot Hoegaarden ging het weer over dat enige smalle ex-spoorwegpaadje met eerst "de helling van Saint-Marc" (zullen we dat stukje maar dopen) tot Védrin. Vanaf dan ging het snel: Eghezée was op nog geen halfuur bereikt, en al nagenietend en pratend verdwenen ook de laatste 25 km erg relaxt onder de wielen. Rond de klok van vieren stonden we voldaan op het marktpleintje van Hoegaarden, zelfs het ontvangstcomité was er nog niet. Geen nood, wij wisten wat drinken: ´ne Witte graag!

Geert, Filip en Johan vonden het nog nodig om van Hoegaarden naar Leuven te fietsen - tja, je bent toch bezig, dus ... Voor mij hoefde het niet: het doel was bereikt. En wat meer is: dit is een tochtje om te herhalen, al dan niet uitgebreid, ingekort, met een gewijzigd traject, over of langs heuvels ... de Sportoenakaarten van Pierre Tavernier zijn in velerlei opzicht een gedroomd hulpmiddel. Daarom ook hartelijk dank, Pierre, voor het ter beschikking stellen van enkele proefdrukken van jouw kaarten. Nu nog kaarten maken met routes die alleen maar bergaf gaan, en ik vind beslist nog meer volk voor een meerdaagse fietstocht, b.v. een Vlaams/Nederlandse Trappistenroute ...
 

De 6 Belgische trappisten:

Chimay  - Rochefort - Orval  - Westmalle - Achel 

en het wereldbier Westvleteren.

SANTHEE

(*) Bijlage

Witbier keert terug naar Hoegaarden
ma 10/09/07 - InBev brengt de productie van witbier opnieuw over naar Hoegaarden. Dat heeft de brouwerij vandaag bekendgemaakt.
Het beroemde witbier van Hoegaarden werd al sinds jaar en dag gebrouwen in brouwerij De Kluis. Maar eind november 2005 besliste InBev om de productie over te hevelen naar Jupille, bij Luik.

 
(Belga)

Dat leidde tot veel protest, niet alleen omdat er banen zouden sneuvelen, maar ook omdat de plaatselijke traditie verloren ging. De brouwerij in Hoegaarden zou onherroepelijk dichtgaan.
Al snel doken er echter berichten op als zou de brouwerij in Jupille er niet in slagen om dezelfde kwaliteit van witbier te maken. Veel van het brouwsel moest worden vernietigd.
Er kwamen steeds meer klachten over gebrekkige leveringen en slechte kwaliteit vanuit Jupille. Hoegaarden bleef daarom toch draaien, met heel wat uitzendkrachten.
In de toekomst zal nu dus alleen nog maar witbier worden gebrouwen in Hoegaarden. InBev investeert in de productie en de logistieke uitrusting in Hoegaarden en zal de site opwaarderen.
De vrijgekomen capaciteit in de brouwerij van Jupille zal worden gebruikt voor de productie van pils, om aan de toenemende vraag naar pilsbier te voldoen.
"Jupille leverde perfecte kwaliteit"
De kwaliteitsproblemen in Jupille worden officieel niet als oorzaak genoemd, al geeft Sabina Sagaert, directeur InBev BeLux, toe dat het niet allemaal van een leien dakje liep.
"Op het moment van de beslissing werd de complexiteit van de transfer van Hoegaarden naar Jupille een klein beetje onderschat", zegt Sagaert.
"Wat ik wel wil benadrukken, is dat Jupille het in een complexe context zeer goed gedaan heeft en perfecte kwaliteit op de markt gebracht heeft."
Door de verhuizing zouden er in de brouwerij van Hoegaarden 30 banen bijkomen. Nu werken daar nog 60 mensen.
InBev investeert de komende jaren in totaal ook bijna 60 miljoen euro in de brouwerijen in Hoegaarden, Leuven en Jupille.
"Moedig van de directie"
De vakbonden van InBev hebben zich lang verzet tegen de verhuizing van witbier naar Jupille. Ze zijn dan ook erg tevreden dat de directie de productie definitief overbrengt naar Hoegaarden.
"Het getuigt van moed dat de directie nu terugkomt op haar beslissing om de productie van witbier over te hevelen naar de brouwerij van Jupille", vindt Roger Van Vlasselaer van het ABVV.
"Ik zeg dit niet met leedvermaak, maar als vakbonden hebben wij al tijdens de herstructurering gezegd dat die verhuizing een foute beslissing was."
"De beslissing dat de productie van witbier definitief in Hoegaarden blijft, biedt meer zekerheid voor het tijdelijke personeel daar", zegt Van Vlasselaer nog.

(bron: www.vrtnieuws.net op 10 september 2007)

De 4 fietsvrienden (Bart, Filip, Gert, Johan) die bewezen dat je met onze sportoenafietskaarten vlot je geplande route kunt aanpassen wanneer onvoorziene omstandigheden zich voordoen.

Proficiat en bedankt voor het mooie verslag !

Pierre Tavernier, auteur