VERSLAG !!!

In 2 dagen fietsen van Geel naar Reims
en afronden met een Marathon !!!

Dit deed Peter Ruelens uit Geel
op 16 en 17 oktober 2009.

De Marathon in Reims ging door op 18 oktober 2009.
Meer info op www.ratj.fr

P3 (Patrick,Piet &Peter) Goes REIMS

Wat oorspronkelijk als grap bedoeld was om met de fiets naar Reims te rijden daar een marathon te lopen en dan terug te fietsen naderde zijn ontknoping. Op vrijdag 16 oktober startte het avontuur van Peter, Patrick & Piet met hun fietstocht naar Frankrijk.

Om het geheel nog een beetje op te fleuren werd er gekozen om de eerste fietsdag in wolvenweer ( lees regen & koude) te fietsen.

DAG 1:

Om 9u werd er in Geel bij Peter gestart voor een 200 km lange trip naar Petite Chapelle ( op Franse grens). Via Averbode – Schoonderbuken -  Bekkevoort  reden wij richting Hoegaerden. Alle weergoden waren ons niet ongunstig gezind daar de wind zeker niet in het nadeel blies. Door het koude weer besloten wij om er een stevig tempo op na te houden in de hoop ons toch te kunnen verwarmen. Bij Patrick lukte dit alsmaar minder want deze zat te bevriezen op zijn fiets en zijn kleur kreeg een verdacht witte schijn. Via de oude spoorlijn van Hoegaerden  naar Namen (Ravel2) waar het traject vlakker was schoven de kilometers goed voorbij. Juist voor Namen waren er wegenwerken aan deze fietsroute en moesten wij het traject aanpassen. Na een nijdige klim te hebben verorberd doken wij Namen binnen.

Door het natte weer was deze afdaling wel wat gevaarlijk en Piet maakte dan ook een schuiver. Gelukkig was hij meer bekommerd over zijn nieuwe fiets waardoor ik kon besluiten dat hijzelf niet te schade had opgelopen. Na een beetje zoekwerk naar de plaats waar we met Astrid ( onze auto assistentie) hadden afgesproken kwamen wij als verzopen vuil kiekens aan in Jambes. Na wat andere kleren te hebben aangedaan konden we een pasta gaan eten en de eerste 110 km bespreken. Bij Patrick ging het van kwaad naar erger hij voelde zich niet goed aan de maag en moest het grootste deel van zijn eten onberoerd achterlaten.

Het eerste stuk van wat nu volgde leek ons goed doenbaar daar wij via Dinant naar Hastierre steeds langs de boorden van de Maas fietsten. Dit was natuurlijk buiten Piet gerekend die zijn duivels hier ontbond. Eerst nog tegen 32 km/h maar als snel tegen 38 km/h.

Ik dacht toen al dat komt niet meer goed met die marathon in Reims, maar het voordeel natuurlijk was wel dat de kilometers voorbij vlogen en dat ik begon te zweten in plaats van kou te lijden. In Hastierre gingen wij dan terug de Ravel 2 route op richting Marienbourg. 

Ondertussen moesten we gelukkig voor mij het tempo wat laten zakken om dat het met Patrick van kwaad naar erger ging.

Van Marienbourg reden we naar Couvin waar we na een kleine 200 km aan de beklimming richting Col  Des Sarts begonnen. Veiligheidshalve begon ik hier om mijn trippel te fietsen omdat ik opkomende krampen voelde. Om 18u kwamen we moe maar voldaan in onze chambres d’hotes Verte Place in Petite Chapelle aan.De gastvrouw Erika stond ons met Astrid al op te wachten. Na vlug een cola gedronken te hebben besloten we toch nog snel even onze fietsen wat af te wassen omdat je niet meer kon zien welke kleur ze hadden. Vervolgens gingen we genieten van een welverdiende douche of bad. Patrick die de ganse dag zonder schoenovertrekken had gefietst kon zich echter nog niet verwarmen en besloot even is zijn warme bedje te kruipen om te ontdooien. Erika had voor ons een lekkere maaltijd klaargemaakt met allemaal verse groentjes.Spijtig voor Patrick kon deze hiervan niet genieten. Hij prefereerde om in de zetel te gaan zitten met een warm voetbadje. Daar wij als wij terug naar huis fietsen ook een overnachtingplaats nodig hadden stelde Erika voor om onze kledij uit te wassen zodat wij deze maandagavond konden oppikken. Natuurlijk zouden wij als tegenprestatie dan ook bij deze lieve gastvrouw (afkomstig uit Heist-op-den-berg ) op maandag de nacht door brengen

DAG 2:

Na een stevig ontbijt konden we op zaterdag in droge omstandigheden vertrekken richting Dizy (± 25 km voorbij Reims) waar ons hotel en onze Marathon vrienden ons zouden vervoegen. Patrick die na een nachtje rust en de nodige medicatie er toch al een stuk beter uitzag besloot om toch nog mee te starten. Moest het eventueel onderweg nog fout lopen dan konden we altijd nog Astrid opbellen om hem te komen oppikken.

We hadden afgesproken om te proberen in buurt van Machault iets te vinden om daar onze innerlijke mens te versterken.  Terwijl wij over zeer mooie rustige golvende wegen via Renwez – Faissault richting Machault fietsten ging Astrid daar iets zoeken waar wij zouden kunnen eten.

Vandaag waren de weergoden ons gunstiger gezind daar wij enkel maar over een nat wegdek moesten fietsen, gelukkig kregen wij weinig of geen regen.

Via de fietskaarten van Pierre Tavenier ( www.fietskaart.be )  had ik tot in Couroy het parcours al op voorhand verkend en afgepijld. Hierdoor konden wij op deze soms godverlaten wegen toch vrij gemakkelijk de weg vinden.

Wij fietsten voornamelijk langs bietenvelden waardoor wij weinig beschutting kregen van de wind die net als op vrijdag overwegend uit het noordoosten kwam.

We kregen een telefoontje van Astrid dat er in Machault (het grootste dorp op de route 400inwoners) geen eetgelegenheid was. Ze stuurden haar 10 km terug naar Pauvres waar een klein restaurantje was. Dit verwonderde mij wel want dit boerengat was nog zoveel kleiner.

Na een goede 90 km bereikten wij onze eetplaats. Toen we binnengingen schrokken we toch een beetje daar het maar een klein kamertje was wat het café voorstelde. Aan een tafel waren met een drietal personen uit zo een grote rode kastrol van vroeger aan het mosselen eten.

Toen we vroegen of we konden eten werden we naar het restaurant geleid. Ik was aangenaam verrast van de kwaliteit van de inrichting en het eten. 

Met een goed gevulde maag konden we beginnen aan onze laatste deel van onze tocht richting Dizy. Het zoeken van de juiste weg viel al bij al nog goed me daar wij maar een tweetal keer de weg moesten vragen. Groot was onze verwondering wel dat we op 25 km van Dizy nog geen druif gezien hadden wat bij ons het vermoeden deed rijzen dat bieten een groot bestandsdeel voor champagne is.

Toelichting van auteur Pierre Tavernier:

"Richting Reims fiets je door le Champagne Céreales en dit is een mooi golvend landbouwgebied met heel wat bietenteelt en graanteelt. De Druiven vind je vooral op de flanken van Le Montagne de Reims tussen Reims, Epernay en het mooie Chateau Thierry".

Op een vijftal kilometers voor ons hotel zagen wij een self carwash staan. Hier maakten wij onze redelijk vuile fietsen weer kraaknet. Rond halfzes kwamen wij na een kleine 170 km op onze bestemming aan. Onze Marathonvrienden waren juist met de bus gearriveerd. 

Nu kon dan eindelijk de voorbereiding op de Marathon van Reims gaan beginnen. Zoals je al wel zult begrijpen was dit rijkelijk te laat. Patrick en Piet hadden besloten om hun diensten aan te bieden aan derden en deze een 20 tal kilometers te hazen. Ik (Peter) volharde tegen beter weten in om de marathon te lopen.

DAG 3:

Zondagmorgen was het vrij fris, stond er weinig wind en scheen de zon behoorlijk. De ideale omstandigheden om een lange duurloop te maken van 42 km. Na een busreis van zeker anderhalf uur kwamen wij aan de startplaats van de marathon aan. Patrick grapte al dat we sneller met de fiets in Reims waren dan met de bus. 

Om 10u30 klonk dan het startschot en ik nestelde mij in de groep die de bedoeling had om 3 uur te lopen. De organisatie had voor een haas van dienst gezorgd en deze mocht er best wezen. Een mooie deerne met lang zwart haar. Ik dacht als ik dit schoon madammeke aan de aankomst nog tegenkom dan met mij er direct eentje gaan pakken.

De beentjes deden vanaf kilometer één al behoorlijk veel pijn, wat het gevolg was van het fietsen, maar de hartslag was ondanks de aanwezigheid van dat schoon meisje heel goed.  

Daarom had ik de hoop om het misschien tot op het einde uit te zingen in dit gezelschap. Spijtig was de groep waarin wij liepen vrij groot wat voor opstoppingen zorgde aan de bevoorradingen. Halfweg kwam ik door in 1u29’33” wat dus perfect op schema was. De hartslag was nog altijd in orde maar de benen deden nog een beetje meer pijn.

Vooral mentaal kreeg ik het heel lastig en op kilometer 25 gooide ik mijn handdoek en besloot om op automatische piloot naar de finish te lopen om mijn flesje champagne in ontvangst te nemen. Ik wist dat ik nog terug naar huis moest fietsen en wist wat er mij nog te wachtenstond. Uiteindelijk liep ik als een traag joggerke over de eindmeet na 3u26’20”.

Ook al had ik mijn tempo heel sterk gedrukt in de hoop mijn benen te sparen stelde ik toch vast dat de volledig kapot waren. Na een verkwikkende douche en een goede maaltijd was de tijd aangebroken om nog wat straffe verhalen aan te horen over de marathon van de collega’s lopers.  Daar wij in ons hotel enkel maar drank kregen tot ± 23u kon ik toch nog op een schappelijk uur naar mijn bedje om zo nog een beetje te rusten voor de fietsslag van de Franse Ardennen.

DAG 4:

Het was ondertussen maandag morgen en na een stevig ontbijt namen wij afscheid van onze marathon vrienden uit Mol. In een stralende zon vatten wij onze terugweg aan richting onze overnachtingplaats in Petite Chapelle. Mijn benen stonden op ontploffen na de marathon van de dag voordien. Ik dacht bij mezelf we leggen er maar de pees op dan zie ik toch minder lang af. We hadden ervoor gekozen om een andere weg te nemen richting huis.

De bedoeling was om in Rethel (behoorlijk stadje) een tussenstop te nemen. Astrid was al voorop gereden om daar iets te zoeken om te eten wat vrij gemakkelijk lukte.

Toelichting van  auteur Pierre Tavernier:

"Rethel is een historisch stadje met ongeveer 9000 inwoners in de groene  Aisnevallei met voldoende eet-en slaapgelegenheden."

Op de fiets ging het ook redelijk vlot alleen reden wij even voorbij Val-de-Vesle even verkeerd en moesten wij de weg vragen. Twee oudere mensen stuurden ons de goede richting uit en vertelden dat we nog een 50 km voor de boeg hadden. Patrick grapte dat we dan in een uur en een kwart wel daar zouden zijn. Die 2 oudjes dachten natuurlijk dat wij echte profs waren want zij geloofden ons. Na een tweetal kilometer moesten we rechtsaf en dan was het een tiental kilometer altijd rechtdoor. Dit was het sein voor Piet om de gaskraan van zijn brommerke volledig open te draaien. Patrick kwam mij vragen of wij naast de Maas aan het rijden waren. Daar je deze weg kan vergelijken met de oude baan van Leuven naar Namen begrijp je wel dat dit voor mij geen pleziertje was. Altijd maar op de buiten plateau en dan op de helling juist niet bovengeraken en moeten terugschakelen. Ik dacht echt dat mijn benen gingen ontploffen. Ik heb zodanig op mijn tanden moeten bijten dat ik wanneer ik thuis was een afspraak bij de tandarts gemaakt heb.

Een voordeel natuurlijk is wel dat de kilometers goed wegtikken. In Berthenville besloten wij om de grote weg naar Rethel te nemen. Deze bleek goed mee te vallen absoluut niet druk en lichtlopende asfalt.

Toelichting van auteur Pierre Tavernier:

"In Frankrijk wordt het verkeer vooral naar de nationals en de autostrades gestuwd. Ben je niet te dicht bij een grote stad of agglomeratie dan zijn veel D-banen relatief kalm."
.
Binnen de kortste keren waar wij dan ook in Rethel aangekomen waar Astrid ons stond op te wachten.  Na een lekkere maaltijd vervolgden we onze weg richting overnachtingplaats.  We hadden er opnieuw voor gekozen om via departementswegen (D-wegen) te fietsen. Dit bleek een goede keuze daar het wegdek opnieuw van een uitstekende kwaliteit was en de drukte goed meeviel. Bovendien was het ook wat korter wat gezien de omstandigheden niet slecht was. Natuurlijk lag onze dagbestemming op het hoogste punt van de tocht. Toch kwamen we al om 16u30 op onze bestemming ondanks het feit dat we in Rocroi nog even verkeerd gereden waren. Op onze teller stonden nu ongeveer 160 km en een gemiddelde van 30km/h. Dit was gezien het feit wat we de voorgaande dagen al gepresteerd hadden zeker niet slecht.

Het was ook de eerste keer dat we onze fietsen niet hoefden te kuisen omdat ze er nog netjes uitzagen. Nadat we ’s avonds een heerlijk maaltijd van Erika hadden verorberd bespraken wij hoe de laatste etappe naar Geel er zou uitzien. Er werd besloten om niet meer over de Ravel 2 route richting Namen te fietsen.

Dinsdag morgen konden we na een uitgebreid ontbijt en uitvoerig afscheid genomen te hebben van onze gastvrouw om 9u30 vertrekken richting huis.

DAG 5:

We reden nu terug naar Marienbourg en fietsen dan verder in de richting van Gembloux. We deden dit zoals het echte padvinders beaamt een beetje kijken naar de stand van de zon en het volgen van de windrichting. Al bij al lukte dit vrij aardig want binnen de kortste keren zaten wij al op stratenrare circuit van Mettet. Na een beetje zoekwerk geraakten wij in Gembloux. Omdat het nog een beetje te vroeg was om te gaan eten besloten wij om nog wat verder te fietsen tot in Jedoigne over de Ravel 2 fietsroute.

In de omgeving van Perwez kwamen wij op een T - kruispunt en stonden er geen bewegwijzering meer. Wij volgden iets teveel de windrichting, wij wilden zo graag wind af fietsen dat we een beetje afweken van de richting naar Tienen. Plotseling zaten wij aan de snelweg richting Brussel en wist ik dat we rechtsomkeer moesten maken.

Een beetje verder kwamen we op een kruispunt waarop enkele wegwijzers stonden. Eén ervan was deze naar Opprebais. Ik wist dat dit vlakbij Jodoigne lag omdat ik hier ooit nog deelgenomen had aan een triathlon. Piet was echter nog niet overtuigd en raadpleegde de landkaart.  Vanaf nu zal ik jou niet meer in twijfel trekken zij hij want je hebt weeral gelijk.

Toelichting van de auteur Pierre Tavernier:

Een fietskaartenhouder met de kaart er in is zeer handig. Op een racefiets kun je deze horizontaal plaatsen.

Omdat ik ondertussen wat kunnen rusten had vond ik dat niet zo erg dat onze padvinder pur sang de kaart vier keer onderste boven had moeten draaien om onze locatie terug te vinden.

In Jodoigne besloten om in een plaatselijke pizzeria een pizza te eten.

Via de Ravel 2 fietsroute vervolgden we onze weg naar Tienen. Nu fietsen we richting Kortenaken om Bekkevoort te bereiken. Op dit stuk van het traject had ik het bij momenten wel knap lastig daar ons tempo toch vrij hoog lag en ik bijgevolg geregeld moest krabbellen om op de grote plateau deze kuitenbijtertjes te bedwingen. De tol van de inspanningen van de voorbije dagen en het opgestapelde melkzuur begon zijn werk goed te doen.

Via Averbode en Gerhagen  kwamen we aan de laatste helling (lees bultje) van de dag in Eindhout. Ik riep mijn laatste krachten op om hier nog eens mijn duivels te ontbinden in de hoop mijn metgezellen nog te kunnen verschalken. Natuurlijk was dit ijdele hoop want je weet zoals in de koers bij de grote jongens laten ze in de finale niemand meer rijden.

Tien minuutjes later kwam ik wel een beetje moe maar voldaan op mijn eindbestemming en kon ik gaan genieten van een verkwikkende douche. Patrick en Piet moesten nog respectievelijk 5km en 20km verder fietsen om thuis te komen.

Al bij al was dit een zware maar zeer mooie onderneming en worden al plannen uitgebroed voor de volgende uitdaging. Zoals men wel eens zegt de sky is the limit.

Toelichting van de auteur Pierre Tavernier:

Beste Fietser,

Zoek het dus niet te ver. Vooraleer je naar het Zuiden van Frankrijk wil fietsen test je best even een mooie tocht naar Reims. je mag mij altijd om raad vragen via sportoena@fietskaart.be of pierre.tavernier2@telenet.be